سرویس شیعه شناسی

ثقة الاسلام کلینی در کتاب «کافی»، به سند معتبر از عبد الرّحیم قصیر روایت کرده: به زیارت حضرت امام صادق(علیه‌السلام) رفتم و عرض کردم: فدایت شوم، از پیش خود دعایی اختراع کرده‌ام.

نخستین کسی که متن زیارت اربعین را نقل کرده، صفوان بن مهران جمّال است. از نام و پیشینه او برمی‌آید که از موالی کوفه بوده است.

در قرآن کریم بیان شده است، فرزندان حضرت یعقوب پس از اعتراف به گناهی که نسبت به حضرت یوسف انجام دادند، نزد پدر آمدند و از او خواستند برایشان آمرزش بخواهد:

وقتی خبر به مردم کوفه رسید که امام حسین(ع) با یزید بیعت نکرد و به مکه پناه برده است، در خانه سلیمان بن صُرد خزاعی جمع شدند و سلیمان برایشان سخنرانی کرد

عشق به امام حسین (ع) مرز دین و جغرافیا نمی‌شناسد؛ چنان‌که اندیشمندان بزرگ جهان از گاندی تا کارلایل، در برابر قیام کربلا سر تعظیم فرود آورده و او را الگوی آزادی و انسانیت دانسته‌اند.

در آیه ۴ سوره فاتحه می خوانیم: «إِیَّاکَ نَعبُدُ و إِیَّاکَ نَسْتَعین»؛ (فقط تو را می پرستیم و فقط از تو یاری می جوییم). طبق این آیه یاری خواستن از کسی با اعتقاد به استقلال او، شرک بوده و با توحید افعالی (به معنای مسبب الاسباب بودن باری تعالی) منافات دارد. پس چرا شیعیان از امامانشان طلب یاری می کنند و به آنان متوسّل می شوند؟ آیا این شرک نیست؟