سرویس شیعه شناسی

در قرآن کریم بیان شده است، فرزندان حضرت یعقوب پس از اعتراف به گناهی که نسبت به حضرت یوسف انجام دادند، نزد پدر آمدند و از او خواستند برایشان آمرزش بخواهد:

وقتی خبر به مردم کوفه رسید که امام حسین(ع) با یزید بیعت نکرد و به مکه پناه برده است، در خانه سلیمان بن صُرد خزاعی جمع شدند و سلیمان برایشان سخنرانی کرد

عشق به امام حسین (ع) مرز دین و جغرافیا نمی‌شناسد؛ چنان‌که اندیشمندان بزرگ جهان از گاندی تا کارلایل، در برابر قیام کربلا سر تعظیم فرود آورده و او را الگوی آزادی و انسانیت دانسته‌اند.

در آیه ۴ سوره فاتحه می خوانیم: «إِیَّاکَ نَعبُدُ و إِیَّاکَ نَسْتَعین»؛ (فقط تو را می پرستیم و فقط از تو یاری می جوییم). طبق این آیه یاری خواستن از کسی با اعتقاد به استقلال او، شرک بوده و با توحید افعالی (به معنای مسبب الاسباب بودن باری تعالی) منافات دارد. پس چرا شیعیان از امامانشان طلب یاری می کنند و به آنان متوسّل می شوند؟ آیا این شرک نیست؟

 ما مردمانی هستیم که پشت بند خداحافظی‌مان یک یاعلی سنجاق می‌کنیم. موقع به خانه بخت رفتن و قبل از آغاز عشق، یاعلی می‌گوییم. زمین‌خورده‌هایمان با یاعلی گفتن از جا بلند می‌شوند.

عظمت غدير را كسى مى‌داند چيست كه بر فراز دست نبىّ مكرّم سير ملكوت كرده و تنها او مى‌تواند غدير و ماهيّت غدير را به معناى حقيقى آن بشناسد كه خداوند امروز با مخلوقات خود چه كرده است.