متکلمین شیعه

در قرن ششم و بعد از آن، علمای بزرگی ظهور کرده که نام و یاد آنان در حوزه علمی شیعه همچنان می درخشد و آثار آنان هنوز مورد استفاده تشنگان معرفت است، در این دو قرن، می توان به ابن شهر آشوب مازندرانی، ابومنصور طبرسی و فتّال نیشابوری در قرن ششم و سید بن طاووس حسنی، ابن میثم بحرانی، سدید الدین حمصی رازی، نصیر الدین طوسی، محقّق حلی و یوسف بن علی بن مطهر حلّی از قرن هفتم اشاره کرد.

در عصر ائمه شاگردان آنان، متکفل ترویج عقاید حق بوده اند که از بعضی آنها آثاری به یادگار مانده و بسیاری دیگر در قالب احادیث و روایات از طریق آنان از اهل بیت(علیهم‌السلام) به ما رسیده است. قرن چهارم و پنجم هجری، قرن ظهور متکلمین بزرگ شیعه، و پایه گذاران مکتب کلامی شیعه است که نقش مهمی را در تبیین مسائل کلامی اهل بیت (علیه‌السلام) و تحکیم ریشه های اعتقادی شیعه داشته اند. در این مقاله به نقش متکلمین صده های اول شیعه به صورت مختصر پرداخته می شود: شیخ صدوق (۳۰۶ـ۳۸۱ ه‍ )