۰

دستاورد جزایر تقدیمی به عربستان

پیشتر کشتیرانی نظامی و غیرنظامی اسراییل از تنگه تیران و صنافیر تنها با تامین امنیت غرب این تنگه یعنی سمت مصر میسر بود اما پس از توافق جدید حالا امنیت بخش شرقی این تنگه نیز توسط سعودی ها تامین می شود. این یعنی دسترسی تل آویو به خلیج فارس و همزمان تقویت اسراییل در برابر فلسطینیان.
کد خبر: ۱۱۶۲۵۶
۰۴:۱۹ - ۲۹ فروردين ۱۳۹۵
به گزارش «شیعه نیوز»، «نقولا ناصر» تحلیلگر فلسطینی در مقاله‌ای درباره واگذاری دو جزیره «تیران و صنافیر» به عربستان توسط مصر نوشت: پس از اینکه حدود 10 روز پیش مصر و عربستان با یکدیگر توافق ترسیم خطوط دریایی امضا کردند و ریاض به وکیلی برای اجرایی  کردن تعهدات صلح مصر در قبال رژیم اشغالگر اسرائیلی با تضمین امنیت، آزادی کشتیرانی تجاری و جنگی از مسیر تنگه «تیران» تبدیل شد؛ امنیت ملی اعراب در این تنگه (تیران) سقوط کرد.

 تمام شواهد و قرائن حاکی از آن است که عربستان خواستار امضای توافق ترسیم مرز (دریایی) با مصر شده است تا اینکه بهای آنچه ریاض در قبال بازپس‌گیری حاکمیت بر این دو جزیره پرداخت می‌کند بسیار سنگین‌تر از باقی ماندن آنها خارج از حاکمیتش باشد و تا اینکه حاکمیت بازپس‌گرفته شده عربستان (بر این دو جزیره) حاکمیتی مشارکتی با رژیم اشغالگر اسرائیلی ترسیم مرزها باشد.
در یازدهم آوریل سال جاری در عنوان اصلی روزنامه «الاهرام» در هشت ستون با خط قرمز نوشته شده بود: «تعهدات مصر به توافق آشتی درباره آزادی کشتیرانی در خلیج عقبه به عربستان منتقل می‌شود» تفسیری برای این موضوع وجود ندارد مگر اینکه تنگه تیران در سمت شرق توسط تل ‌آویو گسترش پیدا کرده تا مرزهای امنیت رژیم اشغالگر به سواحل غربی در خلیج (فارس) منتقل شود؛ تا اینگونه تضمین‌های عربستان به تضمین‌های مصر، اردن و آمریکا برای آزادی کشتیرانی در خلیج عقبه ، در دریای سرخ از طریق باب‌المندب تا اشغال فلسطین در سال 1948 افزوده شود .

در ادامه این گزارش آمده است: آیا اصلا هیچ تفاوت بنیادی در این وجود دارد که دو جزیره تیران و صنافیر واقع در بین خلیج عقبه و دریای سرخ تحت حاکمیت مصر یا عربستان باشد تا زمانی که نه مصر و نه عربستان نمی‌توانند بدون پیش‌تازی رژیم اشغالگر اسرائیلی، حاکمیت ملی بر این دو جزیره داشته باشند. این اشغال راهبردی آب‌های عربی توسط اسرائیل از زمان اشغال فلسطین درباره آن سکوت شده است .

توافق مصری و عربستانی در سفر «سلمان بن عبدالعزیز» پادشاه عربستان که هر دو طرف آن را تاریخی توصیف کردند چیزی جز پوششی برای این نفوذ اسرائیلی به امنیت عربی نبود؛ این سر و صدای رسانه‌ای  درباره اینکه مالکیت این دو جزیره متعلق به مصر است یا عربستان بی‌فایده بود چون در واقع اراضی عربی است که تحت اشغال اسرائیل است و تحت حاکمیت هیچ کشور عربی نیست بلکه فقط از شلاق مصری-مصری و سعودی-مصری خارج شد تا اینکه تا شهر ام‌الرشراش در راس خلیج عقبه برسد شهری که در دهم مارس 1946 پس از کشتن تمام حامیان مصری آن اشغال شد ؛ همکار ما «فایز ابوشماله» در مقاله‌ای با عنوان «ام‌الرشراش (ایلات) مصری نیست» این موضوع را اعلام می‌کند.

تا کنون نه طرف مصری و نه سعودی آنچه که «موشه یعلون» وزیر جنگ رژیم اشغالگر اعلام کرده با این مضمون که تضمینی سعودی به مصر درباره تعهد عربستان به بندهای صلح مصر با تل‌آویو در سال 1979 دریافت کرده، تکذیب یا تایید نکرده‌اند بلکه حتی «عادل الجبیر» وزیر خارجه عربستان در روزنامه‌های مصر اعلام کرده به تعهدات مصر در این زمینه پایبند است که از جمله آنها استقرار نیروهای بین‌المللی بر جزیره‌ها بدون مذاکرات است زیرا ریاض با تل‌آویو مذاکره نمی‌کند.

خلاصه اینکه توافق ترسیم مرزهای مصری-عربستانی بدون توافق قبلی رژیم اشغالگر و حامی آن آمریکا ممکن نیست ؛ علیرغم انتقادات ملی و مردمی عربی برای «طرح صلح عربی» که سازمان اجلاس سران عربی در سال 2002 به اجماع در بیروت آن را تصویب کرد اما این طرح در اصل در رحم عربستان زاده شد و ریاض قابله‌ای است که می‌تواند آن را نجات دهد و اگرچه زنده باشد؛ عربستان این طرح را بدون توافقات از یک کشور حامی «ائتلاف صلح» عربی با رژیم اشغالگر به بخش عملی تعهدات این ائتلاف در قبال رژیم اشغالگر منتقل نکرد درست شبیه همان کاری که در ترسیم حدود مصری-عربستانی انجام داد.

قبل از این توافق، کشتی‌های تجاری و ناوهای جنگی رژیم اشغالگر در تنگه تیران جولان می‌دادند و اینها از سمت غرب به دلیل پیمان صلح با مصر در حمایت بودند اما در سمت شرق کشورهایی عربی بودند که طبق بعد نظری در حالت جنگ با رژیم اسراییل بودند و این توافق ترسیم مرزهای دریایی مصری و عربستانی این تهدید نظری را از بین برد تا کشتیرانی نظامی و غیرنظامی رژیم اشغالگر در این تنگه در غرب و شرق مطمئن باشد.

حل کردن مساله تیران فقط به خاطر باز کردن این تنگه به روی رژیم اشغالگر بود؛ در اینجا دور بودن اردن از مشارکت در این مساله و اینکه هیچ درخواستی از این کشور برای مشارکت در مشخص کردن سرنوشت حاکمیت تیران و صنافیر نداشته، جلب توجه می‌کند؛ عوامل مشارکت اردن همان عوامل مشارکت رژیم اشغالگر هستند بلکه قویتر، قدیمی‌تر . این تنها به این دلیل نیست که خلیج عقبه نامی اردنی دارد بلکه برای اهمیت راهبردی باز بودن کشتیرانی دریایی اردن به روی دریای سرخ به عنوان تنها ورودی دریایی این کشور (اردن) به آب‌های بین‌المللی است، اینکه تنها ورودی دریایی امتیازی انحصاری برای اردن است نه رژیم اشغالگر که ساحلی طولانی در دریای مدیترانه دارد.

اما در صحنه فلسطین، هر گونه افزایش تسلیم عربی به دیکته‌های رژیم اشغالگر که با زور درقاهره و نیز با حمایت آمریکا آن را دیکته می‌کند، تقویت توانایی‌های نظامی این رژیم ، افزایش امنیت مرزهای راهبردی و نیز کم شدن حمایت عربی گم شده از آرمان فلسطین که دیگر در صدر دستور کار هیچ کشور عربی نیست را منعکس می‌کند و این بدان معناست که در نهایت کار محاصره‌ای که بر فلسطینی‌ها تحمیل شده ، تقویت می‌شود و دامنه امید روز به روز کمتر.
منبع: FARS NEWS
ارسال نظرات
نظرات حاوی عبارات توهین آمیز منتشر نخواهد شد
نام:
ایمیل:
* نظر: