شیعه نیوز | مایکل جی. کورن که در روزنامه واشنگتن‌پست در ستون «نگاهی به آینده» به بررسی نقش انتخاب‌های امروز در آینده اقلیم و آب و هوا، تکنولوژی و حتی پول و سلامت می‌پردازد؛ در مقاله‌ای تحت عنوان «چگونه از مغز خود در برابر چت‌بات‌های هوش مصنوعی محافظت کنیم؟» درباره یک خطر نسبتاً پنهان در استفاده از هوش مصنوعی هشدار می‌دهد و می‌گوید که چت‌بات‌ها می‌توانند کاربران را فریب دهند تا ایده‌های آن‌ها را بپذیرند- و در واقع ممکن است به‌تدریج روی نحوه فکر کردن، قضاوت کردن و تصمیم‌گیری کاربران تأثیر بگذارند، بدون این‌که خودمان متوجه این تأثیر شویم!
به گزارش «شیعه نیوز»، نویسنده واشنگتن‌پست برای توضیح این مسئله از مثال یا استعاره یک خلبان استفاده می‌کند- و می‌گوید با این که در آغاز کار خلبان خودش هواپیما را هدایت می‌کند و ابزارها فقط اطلاعات دقیق را در اختیارش می‌گذارند، اما در ادامه نرم‌افزارها شروع می‌کنند به تفسیر اطلاعات و دادن پیشنهادها و راهنمایی‌های مختلف و این روند تا جایی ادامه پیدا می‌کند که چند ماه بعد، در حالی که خلبان تصور می‌کند خودش کنترل هواپیما را در دست دارد، اما عملاً این نرم‌افزار است که بیشتر تصمیم‌ها را می‌گیرد.
مایکل جی. کورن در ادامه به این موضوع اشاره می‌کند که ممکن است همین اتفاق برای ذهن انسان در مواجهه با هوش مصنوعی نیز رخ دهد- و چت‌بات‌ها به جای این‌که صرفاً به سؤالات ما جواب بدهند، به‌تدریج روی برداشت ما از واقعیت تأثیر بگذارند و حتی چارچوب فکری ما را شکل دهند و باعث شوند ایده‌ها و نظرات آن‌ها را بدون بررسی کافی بپذیریم. نکته خطرناک ماجرا هم این‌جاست که این فرایند لزوماً با اجبار اتفاق نمی‌افتد، بلکه از طریق پیشنهادهای ظاهراً منطقی، پاسخ‌های قانع‌کننده و تعاملات دوستانه شکل می‌گیرد.
کابین خلبان یک هواپیما را تصور کنید. خلبان ابزارهای مختلف را بررسی می‌کند تا با خیال راحت هواپیما را در مسیر همیشگی خود در هوا هدایت کند. کنترل زمینی نیز هفته به هفته نرم‌افزاری را آپلود می‌کند تا ابزارها کمی بهبود یابند و بهتر شوند. در آغاز، آن‌ها فقط داده‌های دقیق‌تری را نمایش می‌دهند. اما پس از آن به تدریج شروع به تفسیر قرائت‌های ابزار می‌کنند و راهنمایی‌هایی در مورد نحوه کار با کنترل‌ها ارائه می‌دهند. [این روند تا جایی پیش می‌رود که] بعد از چند ماه اساساً و عملاً این راهنمایی‌ها و تلنگرها و توصیه‌های ملایم هستند که هواپیما را به پرواز در می‌آورند. در واقع خلبانی که فرمان را در دست دارد، این توهم را دارد که اوست که دارد هواپیما را کنترل می‌کند، اما بیشتر تصمیمات قبل از این‌که او حتی از آن‌ها آگاه شود، به طور مؤثر گرفته شده‌اند.