شیعه نیوز | روانشناسان به عادت صحبت کردن با خود با صدای بلند «خودگویی بیرونی» می گویند.
به گزارش «شیعه نیوز»، کودکان در سنین دو یا سه سالگی شروع به صحبت کردن با خودشان می کنند و تقریباً در سن پنج سالگی این کار را به صورت آرام انجام می دهند تا دیگران قادر به شنیدن صدای آن ها نباشند.
صحبت کردن با خود عادتی است که به ندرت به طور کامل کنار گذاشته می شود. اکثر مردم هر از گاهی با خودشان حرف می زنند، اما در این بین کسانی هم هستند که به این کار عادت می کنند. با وجود اینکه خودگویی بیرونی نسبتاً رایج است، تحقیقات زیادی در مورد دلایل آن انجام نشده است.
علت حرف زدن با خود چیست ؟
در حالی که گفتگوی درونی با صدای بلند نسبتاً متداول است اما تحقیقات چندان زیادی در این زمینه که چرا برخی از افراد با صدای بلند با خود حرف می زنند و برخی دیگر نه، انجام نشده است. مطالعه ی انجام گرفته در سال 2019 که در مجله ی روانشناسی منتشر شد، دو توضیح مختلف برای این مسئله را بیان می کند.
انزوای اجتماعی
نظریه ای نشان می دهد که افرادی که زمان بیشتری را تنها سپری می کنند، بیشتر از باقی افراد با خود با صدای بلند حرف می زنند. از آنجایی که این افراد دارای تعاملات کمتری با دیگران هستند، گفتگوی درونی به عنوان شکلی از ارتباط اجتماعی عمل می کند.
تعداد قابل قبولی مطالعه برای اثبات این نظریه وجود دارد. مطالعات نشان داده اند که افراد بزرگسالی که تک فرزند بوده اند، بیشتر از سایرین درگیر گفتگوی درونی با صدای بلند می شوند.
مطالعه ی دیگری نشان داد که افراد تنها و کسانی که نیاز شدیدی به تعلق دارند، نیز بیشتر از سایرین دچار گفتگوی درونی با صدای بلند می شوند. در این حالت، گفتگوی درونی برای ارضای نیازی که از طریق روابط محدود یا ناخوشایند برآورده نشده است، عمل می کند.
اختلال شناختی
این نظریه نشان می دهد که انسان ها ممکن است به خاطر اختلال شناختی ناشی از استرس یا رویدادهای مشابه با خود با صدای بلند حرف بزنند. به عنوان مثال، احساس اضطراب یا تمایلات وسواسی-اجباری می توانند اختلالات شناختی مرتبط با افزایش گفتگوی درونی را ایجاد کنند.
به عنوان مثال، مطالعه ای نشان داد که انسان ها زمانی بیشتر تمایل به حرف زدن با خود دارند که می خواهند خود را برای یک سخنرانی آماده کنند و از صحبت کردن در جمع مضطرب می شوند.
این مطالعه همچنین تاثیر گفتگوی درونی مثبت و منفی را توضیح می شدهد. افرادی که با خود به شکل منفی و منتقدانه صحبت می کنند، اضطراب بیشتری را در هنگام صحبت کردن در جمع تجربه می نمایند.
انواع حرف زدن با خود
انواع مختلفی از روش های حرف زدن با خود وجود دارند. گفتگوی درونی ممکن است مثبت با منفی باشد اما از نظر هدف و نیت می تواند با یکدیگر تفاوت داشته باشد.
گفتگوی درونی مثبت و منفی: حرف کردن با خود به یک روش مثبت می تواند شامل تشویق و تقدیر از خود یا جملاتی به منظور کمک به حفظ انگیزه باشد. حرف زدن با خود به روش منفی اغلب بر جملاتی متمرکز است که انتقادی و سرزنش کننده هستند.
گفتگوی درونی سازنده: این شکل از گفتگوی درونی بر بازگو کردن مراحلی متمرکز است که برای حل یک مسئله یا انجام یک کار باید دنبال کنید.
گفتگوی درونی انگیزشی: این نوع از گفتگو بر تشویق خود برای انجام کاری متمرکز است. به عنوان مثال، شما ممکن است به خاطر تلاش هایتان به خود افتخار کنید یا به خود یادآوری کنید که قادر به دستیابی به موفقیت هستید.
مطالعات نشان می دهند که حرف زدن با خود به روش مثبت، سازنده و انگیزشی می تواند به بهبود عملکرد کمک بسیار زیادی بکند.
جالب است که محققان به این نتیجه رسیده اند که گفتگوی درونی منفی همواره تاثیر منفی بر عملکرد ندارد. برعکس، گاهی اوقات، این شکل از گفتگوی درونی می تواند بازخورد واقع گرایانه و سودمندی را برای بهبود در آینده فراهم سازد. با این وجود، گفتگوی منفی بیش از اندازه می تواند موجب کاهش اعتماد به نفس در بلند مدت شود. بنابراین، این نکته حائز اهمیت است که از تبدیل آن به یک عادت پرهیز کنید.
مزایای صحبت با خود
صحبت کردن با خود می تواند ابزاری مفید باشد، به ویژه اگر از آن برای دستیابی به پردازش موقعیت های دشوار یا بهبود عملکرد خود استفاده کنید. یک مطالعه نشان داده است که صحبت های مثبت با خود، عملکرد کودکان در ریاضیات را بهبود بخشیده، به ویژه زمانی که در توانایی های خود تردید داشتند.
پژوهشگران دریافته اند که وقتی کودکان جملات تأییدی مثبت را با خود تکرار و به خود یادآوری می کردند که تمام تلاش خود را خواهند کرد، ارتباط بین باورهای منفی و عملکرد آن ها قطع شد و در نتیجه امتیازات بهتری به دست آوردند.
مطالعه دیگری نتایج مشابهی نشان داد. پژوهشگران مشاهده کردند افرادی که هنگام انجام یک کار، دستورالعمل ها را با صدای بلند می خواندند یا با خود صحبت می کردند، درک بهتری از موضوع داشتند و نتایج مثبتی نسبت به کسانی که دستورالعمل ها را در سکوت می خواندند، به دست آوردند.
صحبت با خود همچنین می تواند برای ورزشکاران، به ویژه افراد مبتدی، مفید باشد. در یک پژوهش، محققان متوجه شدند که صحبت با خود می تواند به یادگیری مهارت های جدید، عملکرد بهتر در انجام وظایف و بهبود توانایی ها در حوزه هایی که نیاز به قدرت و توان بالا دارند، کمک کند. حتی ورزشکاران رشته های استقامتی مانند دویدن، دوچرخه سواری یا شنا ممکن است از صحبت مثبت با خود بیشتر بهره مند شوند.
چه زمانی صحبت با خود نگران کننده می شود؟
گرچه صحبت کردن با خود برای اکثر افراد طبیعی است، اما اگر دائماً در معرض گفت وگوی منفی درونی قرار بگیرید، ممکن است به یک مسئله جدی تبدیل شود و حتی نشانه ای از وجود یک مشکل باشد. گفت وگوی منفی با خود همیشه نشان دهنده یک مشکل روانی نیست، اما می تواند خطر ابتلا به اختلالات روانی را افزایش دهد یا علائم فعلی را تشدید کند. به موارد زیر توجه کنید:
اختلال وسواس فکری-عملی (OCD): افراد مبتلا به وسواس فکری-عملی ممکن است افکار مزاحم یا گفت وگوی منفی ای را تجربه کنند که از کنترل خارج شده یا به صورت تکراری در ذهنشان جریان دارد. برای مثال، ممکن است نگران باشند که فرد بدی هستند، والدینی ناکافی هستند، یا شایسته چیزهای خوب در زندگی نیستند.
اسکیزوفرنی: گاهی اوقات صحبت بیش از حد با خود نشانه ای از اسکیزوفرنی است. برخی پژوهشگران معتقدند که اسکیزوفرنی اغلب باعث مشکلاتی مانند صحبت کردن با خود می شود. این افکار ممکن است با توهمات، تفکر آشفته و هذیان همراه باشد.
اختلال افسردگی: گفت وگوی منفی با خود اغلب یکی از ویژگی های کلیدی افسردگی است. برای مثال، احساس بی ارزشی و ناتوانی در افراد افسرده غیرمعمول نیست. این احساسات معمولاً ناشی از گفت وگوی منفی یا سرزنش خود هستند.
اختلال استرس پس از سانحه (PTSD): افراد مبتلا به PTSD معمولاً افکار مزاحم و باورهای منفی درباره خود یا دنیا دارند. این گفت وگوی منفی ممکن است منجر به سرزنش خود، احساس گناه و شرم شود.
اختلالات اضطرابی: وقتی فردی دچار اختلال اضطرابی باشد، اغلب گفت وگوی منفی با خود را تجربه می کند، به ویژه درباره احتمال وقوع نتایج منفی در آینده.
انتهای پیام | https://www.shia-news.com/
منبع: دلگرم