سایر زبان ها

شهروند خبرنگار

صفحه نخست

سرویس خانواده شیعه

سرویس شیعه شناسی

سرویس عکس

سرویس فیلم

صوت

سردبیر

صفحات داخلی

درچه صورت ادعای شرفیابی به خدمت امام عصر(عج) در غیبت کبری صحیح است؟

کد خبر: ۲۳۸۱۷۱
۰۹:۳۳ - ۱۸ شهريور ۱۳۹۹

به گزارش «شیعه نیوز»، آیت الله صافی گلپایگانی گفتاری درباره شرفیابی به حضور حضرت مهدی (ع) بیان کرده است.

 متن گفتار مطرح شده بدین شرح است:

چنان‌که می‎دانیم اشخاص جلیل‌القدر و مورد وثوق و اعتماد، در حکایات بسیاری که از حد تواتر هم گذشته است، تشرّف بسیاری را به فیض حضور انور حضرت مهدی (ع) نقل نموده‎اندکه با سندهای معتبر، در کتاب‎های مشهور ثبت و ضبط است. در همین عصر خودمان نیز برخی به این سعادت عظمی نایل گردیده‎اند، بااینکه در توقیع صادر به نام جناب علی بن محمد سمری نایب چهارم از «نوّاب اربعه» در عصر غیبت صغری، اعلام شده است که: «وَقَعَتِ الْغَیْبَهُ التّامَّهُ فَلا ظُهُورَ إِلَّا بَعْدَ إِذْنِ اللهِ تَعَالَى ذِکْرُهُ … وَسَیَأتِی مِنْ شِیعَتِی مَنْ یَدَّعِی الْمُشَاهَدَهَ؛ أَلَا فَمَنْ ادَّعَی المُشَاهَدَهَ قَبْلَ خُرُوجِ السُّفْیَانِی وَالصَّیْحَهِ فَهُوَ کَذّابٌ مُفْتَر …»؛[۱] «غیبت کامل آغاز شده و هرکس پیش از «خروج سفیانی» و «صیحه آسمانی» ادّعای مشاهده نماید، کذّاب و مفتری است». بنابراین چون آن حکایات به‌هیچ‌وجه قابل خدشه نیست، این توقیع را چگونه باید تفسیر کرد؟

این توقیع، اعلام پایان‌یافتن «غیبت صغری» و شروع «غیبت کبری» است

که در آن به جناب علی‌ بن ‌محمد سمری رحمه‌الله امر شده است که به احدی وصیّت ننماید که بعد از او قائم‌مقام او و نایب خاصّ باشد.

و نیز اعلام صریح بطلان ادّعای افرادی است که در غیبت کبری، ادّعای نیابت و سفارت خاصّه و وساطت بین امام (ع) و مردم می‌نمایند.

بنابراین، چنان‌که بعضی بزرگان هم فرموده‌اند، ممکن است مراد از اینکه «مدّعی مشاهده» کذّاب و مفتری خوانده شده است، کسانی باشند که ادّعای نیابت کنند و بخواهند با دعوی مشاهده و شرفیابی، خود را واسطه بین امام (ع) و مردم معرّفی نمایند؛ و همین حکایات و وقوع تشرف اشخاص به خدمت آن حضرت هم، قرینه و دلیل است بر اینکه در این توقیع، نفی مطلق مشاهده و شرفیابی مراد نیست، بلکه مقصود، نفی ادّعایی است که دلیل بر تعیین شخص خاصّی به نیابت باشد.

و ممکن است مراد از توقیع مذکور، نفی ادّعای اختیاری‌بودن مشاهده و ارتباط باشد؛ یعنی اگر کسی مشاهده و ارتباط را به اختیار خود ادّعا کند، به این صورت که هر وقت بخواهد خدمت امام (ع) شرفیاب می‌شود، یا ارتباط پیدا می‌کند، کذّاب و مُفتری است و این ادّعا از احدی در غیبت کبری پذیرفته نیست، یا اینکه چنین کسی که این سمت را به‌راستی داشته باشد، پیدا نخواهد شد؛ و اگر هم کسی آن را دارا باشد، از دیگران مکتوم می‎دارد و به کسی اظهار و افشا نمی‌نماید.

علاوه‌براین، پیرامون این توقیع، توضیحات دیگری نیز علمای اعلام داده‎اند و در کتاب‎هایی مثل جنه‌المأوى اثر مرحوم محدّث نوری نقل شده است.

اجمالاً با این توقیع، در آن‌همه حکایات و وقایع مشهور و متواتر نمی‌توان خدشه نمود و برحسب سند نیز ترجیح با این حکایات است.

اگر خواننده عزیز، خود به کتاب‎هایی مثل نجم‎الثاقب رجوع نماید، می‎بیند که در این حکایات، وقایعی است که هرگز شخص عاقل در صحّت آنها نمی‌تواند شکّ کند.

بنابراین، هم شرفیابی اشخاص به حضور آن حضرت، ثابت است و هم کذب و بطلان ادّعای کسانی که در غیبت کبری ادّعای سفارت و نیابت خاصّه و وساطت بین آن حضرت و مردم را می‌نمایند، معلوم است.

[۱]. ر.ک: صدوق، کمال‌الدین، ص۵۱۶؛ طبرسی، تاج‌الموالید، ص۶۹؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۲، ص۲۹۷؛ ابن‌حمزه طوسی، الثاقب فی المناقب، ص۶۰۳؛ قطب راوندی، الخرائج و الجرائح، ج۳، ص۱۱۲۹؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۵۱، ص۳۶۱؛ ج۵۲، ص۱۵۱؛ ج۵۳، ص۳۱۸؛ منتخب‌الاثر، تألیف نگارنده، ج۳، ص۴۱۸.

ارسال نظرات
نظرات حاوی عبارات توهین آمیز منتشر نخواهد شد
نام:
ایمیل:
* نظر: