امیرالمؤمنین (علیه السلام):
الايمان شفيع منجح.
ايمان شفاعت كننده است فيروزمند، ظاهر اين است كه مراد به «ايمان» اسلام باشد و «بودن آن شفاعت كننده فيروزمند» يعنى شفاعت كننده كه شفاعت او البته باجابت رسد و قبول شود، باعتبار اين است كه بعد از اسلام گناهان گذشته تمام عفو شود چنانكه حديث مشهور «الاسلام يجب ما قبله» يعنى اسلام قطع ميكند آنچه را پيش از آن باشد، دليل است بر آن، پس گويا او شفاعت همه آنها كرده و شفاعت او قبول شده، و ممكن است كه: مراد بايمان معنى اصطلاحى آن باشد يعنى اسلام با اعتقاد بأئمه حق كه ائمه اثنى عشر عليهم صلوات الله الملك الاكبر باشد، و مراد اين باشد كه: ايمان شفاعت بسيارى از گناهان مؤمن را يا همه آنها را كند و شفاعت آن اجابت شود چنانكه بعضى احاديث ديگر نيز شاهد بر اين باشد و الله تعالى يعلم.
غررالحکم 553