بکاء

نگاه وحی‌شناختی به گریستن مهم است، چرا که بنابر نص صریح قرآن «وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَیٰ» (نجم/۴۳) پروردگار منشأ گریاندن و خنداندن انسان است. تردیدی نیست که همه چیز مخلوق خالق است، اما «خنده و گریه از نوعی ویژگی برخوردارند که خداوند پیدایش آنها را در وجود انسان به خود منسوب ساخته است و این یعنی خداوند ژرفای انسان و سرِّ سویدای انسان را در اختیار دارد(کتاب «من و جزء من»، دینانی، ص۱۹۶).