قرآن‌ها

«تحکیم» و «حکمیت» از ریشه «حکم» به معنای داوری کردن است. «حَکَم»‏، «حکیم»‏ و «حاکِم» از صفات خداوند بوده و از نظر معنا نزدیک به هم می‌باشند و همگی معنای «داور» را می‌دهند. «حکومت» در اصل به معنای جلوگیری از ستم می‌باشد و به همین جهت عرب به افسار حیوان «حکمت» می‌گوید؛ زیرا با آن جلوی حیوان را می‌گیرند و او را به مسیر درست راهنمایی می‌کنند.