در مورد پرسش مطرح شده نقل شده است که؛ وقتی ابو الاسود دوئلى پیش امیرالمؤمنین علی( علیه السلام ) آمد، آنحضرت کاغذی را به او داد که در آن چنین نوشته بودند: «بسم الله الرّحمن الرّحیم، کلام سه قسم است: اسم و فعل و حرف.
کد خبر: ۲۰۵۱۲۰ تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۹/۰۷
برای هر زبانی قواعد و مقرراتی وجود دارد، افرادی که با آن زبان سخن می گویند یا می نویسند باید تابع آن مقررات باشند.
کد خبر: ۲۰۲۹۹۲ تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۸/۲۲
فعل «تَمَنَّوا» از ریشه «منی» به معنای تقدیر و اندازهگیری کردن است. ماده «منی» هنگامی که به باب تفعّل برود به معنای درخواست و آرزوی قلبی نسبت به تحقق یا عدم تحقق چیزی میباشد که هنوز در خارج تحقق پیدا نکرده است.
کد خبر: ۱۹۹۴۸۰ تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۷/۱۴
فعل «اِزدادَ» ماضی باب افتعال، از ماده «زید» به معنای نموّ و افزایش و همچنین به معناى افزودن است. بنابراین هم به صورت لازم و هم به صورت متعدی استعمال شده، ولى در قرآن مجید تمام موارد آن متعدى به کار رفته است.
کد خبر: ۱۹۹۳۲۸ تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۷/۱۳
خداوند در آیه 11 سوره فصلت میفرماید: «ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِیَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِیا طَوْعاً أَوْ کَرْهاً قالَتا أَتَیْنا طائِعینَ». در این آیه، خداوند آسمان و زمین را مورد خطاب قرار داده و با عبارت «ائْتِیا» که فعل امر و صیغه مثنّی و خطاب به دو موجودیت است، به آنان دستور میدهد و برای نقل پاسخ آنها نیز ابتدا از فعل «قالَتا» که آن نیز فعلِ ماضیِ مثنّایِ غائب است، استفاده میکند.
کد خبر: ۱۹۸۵۱۸ تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۷/۰۷
خداوند در این آیه شریفه به دو چیز؛ یعنی فعل خود و ذات خود سوگند یاد فرموده است:«وَ السَّماءِ وَ ما بَناها»؛ «و قسم به آسمان و کسى که آسمان را بنا کرده است». چنین سوگندی اشتباه نیست؛ زیرا متکلم در مقام خطاب، میتواند در مورد خودش نیز از لفظ غائب استفاده کند و این یکی از ویژگیهای بلاغی بوده و نیز بیانگر مطالبی؛ مانند توحید افعالی است.
کد خبر: ۱۹۸۲۴۴ تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۷/۰۴
