بسیاری از اندیشمندان ادبیات عرب، مقدّم شدن صفت بر موصوف خود را جایز دانستهاند. با مطالعه و بررسی سخن آنان چنین به دست میآید که هرگاه یک صفت پس از موصوف خود بیاید، نقش آن نعت است؛ مانند کلمهی «طاهر» در جملهی «جاء رجلٌ طاهرٌ» (مردِ پاکیزه آمد) و هرگاه صفت مقدّم شده و پیش از موصوف خود بیاید، نقش آن حال یا مبدلٌ منه است.
کد خبر: ۲۰۲۰۵۰ تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۸/۱۴
«فجاج» جمع «فج» به معناى درهاى است که در میان دو کوه قرار دارد، و به جادههاى وسیع نیز گفته مىشود.«سبل» جمع «سبیل» به معنای طریق و راه آسان است. بنابر این معنای جمله «سبلاً فجاجاً» عبارت است از: راه وسیع.
کد خبر: ۲۰۱۵۲۶ تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۸/۱۱
