فقیهان

کسانى که پيمان خدا را پس از بستن آن مى‌شکنند و آنچه را خدا فرمان وصل آن داده است قطع مى‌کنند و در زمين فساد و تباهى مى‌آورند، بر آنان است لعنت و نفرین و براى آنان است سرانجام و جايگاه بد.

روایات بسیاری پیرامون آخر الزمان وجود دارد که ویژگی‌های مردم آن دوره را بیان می‌کند. در یکی از روایات، امام صادق( علیه السلام ) از امام علی( علیه السلام ) نقل می‌کند که رسول خدا( صلی الله علیه و آله و سلم ) فرمود: «بر مردم، زمانى آید که از قرآن جز نامى نماند و از اسلام و مسلمانى جز اسمى نیست، مردم خود را مسلمان نامند و از مسلمانى دورترین اشخاص باشند، مسجدهاى آنان آباد است و از رهبرى و هدایت به حق تهى است، فقیهان این دوران بدترین فقهاى زیر آسمان‌اند، فتنه از آنها برآید و بدان‌ها بازگردد»

در دوره صفویان علمای برجسته شیعی نقش اساسی در گسترش مذهب شیعه داشته اند. صفویان که در قرن دهم ظهور کردند، توانستند چند پاره‌گی ایجاد شده بر نواحی مختلف را از بین برده و یک حکومت مرکزی ملی تشکیل دهند، این سلسله از سال ۹۰۷ تا ۱۱۴۸ یعنی ۲۴۱ سال در ایران حکومت کردند. شاه اسماعیل اول و فرزندش شاه طهماسب و شاه عباس اول خدمات چشم گیری به ایران و تشیع نمودند و ایران به همت آنان رسماً مهد تشیع شد.