بینش

انسان در بينش اسلامى موجودى ممتاز است كه در پرتو تحولات, به كمالات روحى و معنوى نايل مى شود و با گذر از يك مرحله به مرحله ديگر زندگى, جهت جاودانگى خود را مى يابد و در هر مرحله اى به زندگى نوين و دنياى جديدى قدم مى گذارد و با شرايط خاص آن وفق پيدا مى كند. گاهى ((رحم)), گاهى دنيا, زمانى برزخ و هنگامى قيامت اقامتگاه زيست انسان است. مرگ و حيات, دو تعبير مختلف از روند زندگى و هر دو امر وجودى و تفسيرى از حيات جاودانى انسان است. علامه طباطبايى مى گويد: مرگ به معناى عدم حيات نيست بلكه به معناى انتقال است; امرى است وجودى كه مانند حيات خلقت پذير است

مولوي بينش درستي نسبت به اهل بيت(علیه السلام ) نداشت و برخي از آثار او از انديشه هاي انحرافي سرچشمه گرفته است و کلمه مولا را در روايت من کنت مولاه فهذا علي مولاه به معناي دوست مي گيرد.