امام علی(ع):
ما اصف مِنْ دار اَوَّلُها عَناءٌ وَ آخِرُها فَناءٌ!
فى حَلالِها حِسابٌ وَ فى حَرامِها عِقابٌ!
مَنِ اسْتَغْنى فیها فُتِنَ، وَ مَنِ افْتَقَرَ فیها حَزِنَ!
مَنْ ساعاها فاتَتْهُ، وَ مَنْ قَعَدَ عَنْها واتَتْهُ!
مَنْ اَبْصَرَ بِها بَصَّرَتْهُ، وَ مَنْ اَبْصَرَ اِلَیْها اَعْمَتْهُ!
چه بگویم از سرایی که ابتدایش سختی، و سرانجامش نیستی است. در حلالش حساب و در حرامش کیفر است. ثروتمندش دچار فتنه و آزمایش و تهیدستش گرفتار اندوه است. آن که در طلبش کوشید به آن دست نیافت، و آن که زحمتی نکشید خود به او روی نمود. هر که به دیده عبرت به آن نگریست او را بینا کرد، و هر کس به چشم خریداری به آن نظر نمود او را به نابینایی دچار ساخت.
نهج البلاغه / خطبه ۸۱