چه کنیم امام زمانمان از ما راضی باشند؟ 

محقق : دکتر صادق یادگاری

شیعه نیوز | چه کنیم امام زمانمان از ما راضی باشند ؟ 
با توجه به اینکه رضایت امام عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) در راستای رضایت الهی است، یعنی اگر امام (علیه السلام) از ما راضی باشند در واقع خداوند نیز از ما راضی است و رضایت امام همان رضایت خداوند است. لذا بهتر است سخن را ببریم بر روی رضایت الهی؛ و رضایت الهی محقق نشود مگر با گناه نکردن و نافرمانی نکردن او.
کسی که همه سعی و تلاش او بر این باشد که گناه نکند، نور هدایت در دل او می تابد و باعث ترک خطاهای دیگر، و رشد و تعالی روحی و معنوی، و انجام واجبات و وظائف دیگر او می شود.
حضرت علی (علیه السلام) می فرماید: «ما جفت الدموع الا لقسوة القلوب، و ما قست القلوب الا لكثرة الذنوب» یعنی چشم ها گرفتار خشکی نمی شوند مگر در اثر قساوت قلب، و قلب گرفتار قساوت نمی شود مگر در اثر گناه زیاد. (بحارالانوار، ج 7، ص 55)
بنابر این قدم اصلی در پاکسازی و تزکیه روح و نفس، گناه نکردن و دوری از گناه است. و قدم بعدی آن است که در صورت تخلف و انجام گناه، پس از آن فورا توبه نموده و از خداوند عذرخواهی نماید.
در روایت آمده هر گناه مانند نقطه سیاهی است که بر روی صفحه سفید دل قرار می گیرد. این نقطه سیاه بوسیله توبه نیز پاک می شود. اما اگر گناهان کسی زیاد شود و به دنبال آن توبه نکند، صفحه سفید دل به صفحه ای سیاه تبدیل شده و مانع رسیدن و تابیدن نور هدایت بر قلب و دل می گردد.
بنابر این پس از پاک کردن دل از سیاهی و زنگار گناه، شایسته است که آن را با فضائل اخلاقی آزین نموده و در هر موقعیتی سعی کنیم تا آن فضائل نیکو را به مرحله عمل در آورده، و آنقدر ادامه دهیم، تا بصورت ملکه درآمده و همه اعمال و افکار انسان مزین به آن فضائل گردد.

عملی انجام دهیم تا محب اهل بیت شویم
از حضرت بقیة اللّه (عجل اللّه فرجه) روایت شده است:
فَلْیَعمَل کُلّ امری ء مِنکُم بِما یقربُ بِهِ مِن محبّتنا [احتجاج، طبرسی، ج 2، ص 498]؛ هر کس از شما [شیعیان] باید به گونه ای عمل کند که او را به محبت ما نزدیک نماید.
حضرت بقیة اللّه (عجل اللّه فرجه) خود به این سه بخش دین ملتزم هستند که عبارتند از: عقاید، احکام و اخلاق. بنابراین هرکس بخواهد عنایت آن حضرت را جلب کند، باید در التزام به آن سه چیز موفق شود تا مورد رضایت ایشان قرار گیرد.
این نکته مورد توجه قرآن و حضرت بقیة اللّه (عجل اللّه تعالی فرجه الشریف) قرار گرفته و بر آن تاکید شده است که اظهار محبت افراد نسبت به امام زمان (عجل اللّه فرجه) نشانه قطعی محبت آن حضرت نسبت به آنان نیست، هرچند محبت نسبت به آن حضرت پسندیده است، اما به تنهایی محبت محبوب را به دنبال ندارد، بلکه پای بندی و التزام به سیره و عمل امام زمان (عجل اللّه فرجه) باعث علاقه مندی ایشان نسبت به افراد می شود

در تبیین این سه امر توضیحی را لازم است 
حضرت به یگانگی خدای ـ تبارک و تعالی ـ و به صفات ثبوتیه و سلبیه حضرتش، و به عدل و نبوت پای بند هستند. و اگر چه مقام امام زمان (عجل اللّه فرجه)، غیر از جد بزرگوارش حضرت رسول خدا صلی الله علیه و آله، از همه پیامبران بالاتر است، اما ایشان به همه پیامبران از آدم تا پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله و به امامت و معاد معتقدند.
ایشان به تمام احکام اسلام پای بند هستند و به آن عمل می کنند؛ همان احکامی که فقها با استناد به آیات و روایات نقل شده از ائمه معصومین و خود حضرت بقیة اللّه در کتابهای فقهی یا رساله های عملیه ذکر کرده اند.
همچنین امام زمان (عجل اللّه فرجه) بیشتر از هرکس دیگر به اخلاق اسلامی پایبندند.
بنابراین، مضمون کلام امام زمان (عجل اللّه تعالی فرجه الشریف) این است که هرچند اظهار محبت نسبت به ما پسندیده است، اما نائل شدن به قرب ما، علاوه بر محبت، به عمل نیز نیاز دارد و باید التزام عملی به اسلام داشته باشید و تأکید می کنم که خود آن حضرت نیز به اسلام ملتزم هستند و اساسا ملاک قرب به امام زمان (عجل اللّه فرجه) التزام به این امور است.
چه بسا شخصی علاقه قلبی جدی به ایشان داشته باشد و در اثر عاطفه ای که نسبت به آن حضرت دارد در فراق ایشان اشک هم بریزد، اما اگر اعتقاد، تدیّن، اخلاق و خلاصه، عملکرد او با نظر ایشان ناسازگار باشد، به امام زمان (عجل اللّه فرجه) نزدیک نخواهد بود. و تنها راه نزدیک شدن به آن حضرت در گرو عمل می باشد.
اگر بیماری به پزشک و نسخه ای که او برایش نوشته علاقه شدید داشته باشد، اما به نسخه آن پزشک عمل نکند، هرچقدر هم از نظر عاطفی به او وابسته باشد، بیماریش درمان نمی شود. علاقه بدون عمل به امام زمان (عجل اللّه فرجه) نیز همین حالت را دارد و به یک سخن، عامل اساسی ایجاد قرب نسبت به آن حضرت، عمل به اوامر ایشان است و هرکس عملکرد خوبی داشته باشد به آن حضرت نزدیک تر می شود، خواه مرد باشد یا زن، عالم باشد یا عوام.

وظیفه شناسی
شیعیان همواره وظیفه اعتقادی، شرعی و اخلاقی خود را، که امام زمان (عجل اللّه فرجه) از آنان خواسته اند انجام دهند و شکی نیست که چهارده معصوم علیهم السلام یک روح هستند در چهارده جسم و عمل به دستور هر یک از آنان عمل به دستور همه آنان است. در روایت آمده است که یکی از اصحاب ائمه به معصوم علیه السلام عرض کرد: یابن رسول اللّه، گاهی روایتی را از امام معصوم شنیده ام، اما فراموش کرده ام از کدام یک از شماست، آیا جایز است هنگام نقل روایت، آن را به یکی از شما معصومین علیهم السلام نسبت دهم؟
امام فرمودند: بلی، زیرا ما یک سخن و یک عمل داریم.
در روایت از پیامبر صلی الله علیه و آله نقل شده است که فرمودند:
أَنا وَ عَلی مِن شَجَرَةٍ واحِدة وسَائِر النّاس مِن شَجَرٍ شَتَّی [مفاتیح الجنان، دعای ندبه]؛ من و علی از یک درخت هستیم و سایر مردم از درختهای متعدد هستند.
در روایت دارد که سایر ائمه علیهم السلام نیز از همان درخت هستند.
مضمون کلام امام زمان (عجل اللّه تعالی فرجه الشریف) این است که هرچند اظهار محبت نسبت به ما پسندیده است، اما نائل شدن به قرب ما، علاوه بر محبت، به عمل نیز نیاز دارد و باید التزام عملی به اسلام داشته باشید و تأکید می کنم که خود آن حضرت نیز به اسلام ملتزم هستند و اساسا ملاک قرب به امام زمان (عجل اللّه فرجه) التزام به این امور است
به هر حال، عقیده، احکام و اخلاق امام زمان (عجل اللّه فرجه) همان عقیده، احکام و اخلاق سیزده معصوم دیگر است. همه باید با مطالعه قرآن کریم و روایات اهل بیت علیهم السلام و یا با پرسش از اهل علم، اعتقادات، احکام و اخلاق مورد قبول معصومین علیهم السلام را بشناسند و تصمیم بگیرند همان ها را در همه ابعاد زندگی فردی و اجتماعی خود به کار بندند تا از این طریق نه تنها به قرب امام زمان (عجل اللّه فرجه) نائل شوند، بلکه مورد محبت حضرت بقیة اللّه (عجل اللّه فرجه) نیز قرار گیرند.
مسأله مهم دیگری که باید برای رسیدن به مقام قرب امام زمان (عجل اللّه فرجه) مورد توجه قرار گیرد، حِلم است. در علم اخلاق، صبر و حِلم، هر دو به معنای شکیبایی هستند، اما با این تفاوت که صبر به معنای شکیبایی در برابر پیش آمدهایی است که انسان در برابر آنها بی اختیار است، مانند کسی که در اثر تصادف مصدوم می شود و دست و پایش آسیب می بیند و باعث درد و بی خوابی او می شود، یا بردباری در برابر مشکلات زندگی که شخص راهی غیر از آن ندارد، اما گاهی ممکن است خانمی با سخنان نادرست و احتمالاً بی اساس شوهر، پدر، مادر، فرزند و... روبرو شود. در این صورت اگرچه او حق رد آن سخنان را دارد و می تواند در برابر گوینده ایستادگی کند، ولی باخودسازی، قدرت تحمل و بردباری خود را در برابر این گونه سخنان تقویت می کند که به این نوع شکیبایی، حلم گفته می شود.

عوامل رضایت امام زمان (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف)

اگر می‌خواهیم رضایت آقا امام زمان (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف) و به دنبال آن رضایت خداوند را به‌دست بیاوریم، در یک جمله بهترین عمل این است که: آن‌چه را خداوند واجب کرده است، انجام دهیم و آن‌چه را حرام کرده است، ترک نماییم. اما شیعیان در عصر غیبت وظایف دیگری دارند که به‌طور مختصر به برخی از آن‌ها با استفاده از روایات اشاره می‌کنیم.
۱ - معرفت و شناخت مقام امام و امامت ولایت
یکی از وظایفی که مردم نسبت به امام زمان خود دارند معرفت و شناخت مقام امام می‌باشد.

۱.۱ - لزوم شناخت امام
عَنِ الْفُضَیْلِ قَالَ سَمِعْتُ اَبَا جَعْفَرٍ (علیه‌السّلام) یَقُولُ: مَنْ مَاتَ وَ لَیْسَ لَهُ اِمَامٌ فَمَوْتُهُ مِیتَةٌ جَاهِلِیَّةٌ وَ لَا یُعْذَرُ النَّاسُ حَتَّی یَعْرِفُوا اِمَامَهُمْ وَ مَنْ مَاتَ وَ هُوَ عَارِفٌ لِاِمَامِهِ لَا یَضُرُّهُ تَقَدُّمُ هَذَا الْاَمْرِ اَوْ تَاَخُّرُهُ وَ مَنْ مَاتَ عَارِفاً لِاِمَامِهِ کَانَ کَمَنْ هُوَ مَعَ الْقَائِمِ فِی فُسْطَاطِه.( . برقی، احمد بن محمد بن خالد، المحاسن، ۱۵۵.    
  مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۲۳، ص۷۷، ح۶.)
فضیل گفت از حضرت ابوجعفر (علیه‌السّلام) شنیدم می‌فرمود: هرکس بدون امام بمیرد مرگ او چون مردن مردم جاهلیت است هرگز عذر مردم را در شناختن امام نمی‌پذیرند، کسی که با شناختن امام بمیرد، او را زیانی نخواهد رسید چه جلوتر از ظهور امام بمیرد یا بعد از آن و کسی که بمیرد؛ در حالی که امامش را شناخته، از دنیا برود، مانند کسی است که با قائم (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف) در خیمه او بوده است.
عَنْ سَلَمَةَ بْنِ عَطَا عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ خَرَجَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیهما‌السلام) عَلَی اَصْحَابِهِ فَقَالَ اَیُّهَا النَّاسُ اِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ ذِکْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ اِلَّا لِیَعْرِفُوهُ فَاِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَاِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَا سِوَاهُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ بِاَبِی اَنْتَ وَ اُمِّی فَمَا مَعْرِفَةُ اللَّهِ قَالَ مَعْرِفَةُ اَهْلِ کُلِّ زَمَانٍ اِمَامَهُمُ الَّذِی یَجِبُ عَلَیْهِمْ طَاعَته.( . شیخ صدوق، محمد بن علی، علل الشرایع، ص۹.    
 مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵، ص۳۱۲، ح۱.)
سلمة بن عطا از حضرت صادق (علیه‌السّلام) نقل کرد که فرمود: حضرت امام حسین (علیه‌السّلام) در میان اصحاب خود فرمود: اصحاب من! خداوند مردم را آفرید تا او را بشناسند وقتی شناختند او را می‌پرستند وقتی او را پرستیدند از پرستش دیگران دست می‌کشند.
مردی عرض کرد یا ابن رسول اللَّه پدر و مادرم فدایت معنی معرفت خدا چیست؟ فرمود همان معرفت و شناخت اهل هر زمانی است امام زمان خود را.
مرحوم شیخ صدوق (رحمت‌الله‌علیه) بعد از نقل این روایت می‌گوید: یعنی بذلک ان یعلم اهل کل زمان زمان ان الله هو الذی لا یخلیهم فی کل زمان من امام معصوم فمن عبد ربا لم یقم لهم الحجة فانما عبد غیر الله عز و جل(.  شیخ صدوق، محمد بن علی، علل الشرایع، ص۹.)
اهل هر زمان باید بشناسند و بدانند که خدا ایشان را وانگذاشته و زمین را خالی از امام معصوم ننموده کسی که بپرستد خدائی را که حجت برای مردم قرار نداده او خدای واقعی را نپرستیده دیگری را پرستش نموده.
و مرحوم علامه مجلسی نیز می‌گوید:
لعله (علیه‌السّلام) انما فسر معرفة الله بمعرفة الامام لبیان ان معرفة الله لا یحصل الا من جهة الامام او لاشتراط الانتفاع بمعرفته تعالی بمعرفته (علیه‌السّلام) و لما ذکره الصدوق رحمه الله ایضا وجه. 
(مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۲۳، ص۸۳)
شاید امام (علیه‌السّلام) که معرفت خدا را معرفت امام دانسته منظورش این است که معرفت خدا حاصل نمی‌شود مگر از طرف امام یا به جهت این‌که شرط انتفاع از معرفت خدا معرفت امام است که اگر خدا را بشناسد ولی امام‌شناسی نداشته باشد، خداشناسی او برایش سودی ندارد و توضیحی که صدوق نیز داده است بی‌مناسبت نیست.
۱.۲ - امام مظهر اسماء حسنای خداوند
مرحوم شیخ کلینی (رحمت‌الله‌علیه) در کتاب شریف کافی این روایت را نقل می‌کند:
عَنْ مُعَاوِیَةَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- «وَ لِلَّهِ الْاَسْماءُ الْحُسْنی فَادْعُوهُ بِها» قَالَ نَحْنُ وَ اللَّهِ الْاَسْمَاءُ الْحُسْنَی الَّتِی لَا یَقْبَلُ اللَّهُ مِنَ الْعِبَادِ عَمَلًا اِلَّا بِمَعْرِفَتِنَا. (کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۱۴۳.  )  
و آن حضرت راجع به قول خدای (عزّوجلّ) «خدا را نام‌های نیکوست او را به‌آنها بخوانید» فرمود: سوگند به‌خدا مائیم آن نام‌های نیکو که خدا عملی را از بندگان نپذیرد مگر آنکه با معرفت ما باشد.
فقال علی (علیه‌السّلام): «... فَلَا یَدْخُلُ الْجَنَّةَ اِلَّا مَنْ عَرَفَنَا وَ عَرَفْنَاه»(. مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۲۴، ص۲۴۹. )   
 به بهشت نمی‌رود مگر کسی که ما را بشناسد و ما او را بشناسیم.
۱.۳ - احاطه علمی امام بر همه امور عالم
فَاِنَّا یُحِیطُ عِلْمُنَا بِاَنْبَائِکُمْ وَ لَا یَعْزُبُ عَنَّا شَیْ ءٌ مِنْ اَخْبَارِکُم(. مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵۳، ص۱۷۵.   ) 
 ما از اخبار و اوضاع شما کاملا آگاهیم و چیزی از آن بر ما پوشیده نمی‌ماند.
مرحوم کلینی (رحمت‌الله‌علیه) در روایت دیگری از امام صادق (علیه‌السّلام) نقل می‌کند که آن حضرت فرمود: اِنِّی لَاَعْلَمُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَ مَا فِی الْاَرْضِ وَ اَعْلَمُ مَا فِی الْجَنَّةِ وَ اَعْلَمُ مَا فِی النَّارِ وَ اَعْلَمُ مَا کَانَ وَ مَا یَکُونُ قَالَ ثُمَّ مَکَثَ هُنَیْئَةً فَرَاَی اَنَّ ذَلِکَ کَبُرَ عَلَی مَنْ سَمِعَهُ مِنْهُ فَقَالَ عَلِمْتُ ذَلِکَ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ فِیهِ تِبْیَانُ کُلِّ شَیْء(. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۶۱. )   

به راستی من می‌دانم آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است و می‌دانم آنچه در بهشت است و آنچه در دوزخ است و می‌دانم آنچه بود و آنچه می‌باشد، گوید: سپس‌ اندکی صبر کرد و دید که این سخن بر هرکه شنید گران آمد پس فرمود: من اینها را از کتاب خدا (عزّوجلّ) می‌دانم، زیرا خدا (عزّوجلّ) می‌فرماید: در آن بیان واضح هر چیزی است.
۲ - انتظار فرج
دومین وظیفه‌ای که شیعیان در عصر غیبت دارند، انتظار فرج است: امام سجاد (علیه‌السّلام) خطاب به ابوخالد کابلی می‌فرماید:
یَا اَبَا خَالِدٍ اِنَّ اَهْلَ زَمَانِ غَیْبَتِهِ الْقَائِلُونَ بِاِمَامَتِهِ الْمُنْتَظِرُونَ لِظُهُورِهِ اَفْضَلُ اَهْلِ کُلِّ زَمَانٍ لِاَنَّ اللَّهَ تَعَالَی ذِکْرُهُ اَعْطَاهُمْ مِنَ الْعُقُولِ وَ الْاَفْهَامِ وَ الْمَعْرِفَةِ مَا صَارَتْ بِهِ الْغَیْبَةُ عِنْدَهُمْ بِمَنْزِلَةِ الْمُشَاهَدَةِ وَ جَعَلَهُمْ فِی ذَلِکَ الزَّمَانِ بِمَنْزِلَةِ الْمُجَاهِدِینَ بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ صبِالسَّیْفِ اُولَئِکَ الْمُخْلَصُونَ حَقّاً وَ شِیعَتُنَا صِدْقاً وَ الدُّعَاةُ اِلَی دِینِ اللَّهِ سِرّاً وَ جَهْراً وَ قَالَ (علیه‌السّلام) انْتِظَارُ الْفَرَجِ مِنْ اَعْظَمِ الْفَرَج. (مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵۲، ص۱۲۲.   ) 
‌ای ابو خالد مردم زمان او که معتقد به امامت وی هستند و منتظر ظهور او هستند، از مردم تمام زمان‌ها بهترند؛ زیرا خداوند عقل و فهمی به آنها داده که غیبت در نزد آن‌ها حکم مشاهده را دارد! خداوند آن‌ها را در آن زمان مثل کسانی می‌داند که با شمشیر در پیش روی پیغمبر (علیه دشمنان دین) پیکار کرده‌اند، آن‌ها مخلصان حقیقی و شیعیان راستگوی ما هستند که مردم را به‌طور آشکار و نهان به دین خدا می‌خوانند. و هم فرمود: انتظار فرج بزرگترین فرج است.
۳ - دعا برای حضرت
خود امام زمان (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف)، در توقیع معروفی می‌فرماید:
وَ اَکْثِرُوا الدُّعَاءَ بِتَعْجِیلِ الْفَرَج. (  مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵۲، ص۹۲، ح۷.)
 برای تعجیل فرج، بسیار دعا کنید.
مرحوم شیخ صدوق در کمال‌الدین از احمد بن اسحاق از امام عسکری (علیه‌السّلام) نقل می‌کند که آن حضرت فرمود:
وَاللَّهِ لَیَغِیبَنَّ غَیْبَةً لَا یَنْجُو فِیهَا مِنَ التَّهْلُکَةِ اِلَّا مَنْ یُثْبِتُهُ اللَّهُ عَلَی الْقَوْلِ بِاِمَامَتِهِ وَوَفَّقَهُ لِلدُّعَاءِ بِتَعْجِیلِ فَرَجِه. 
.(  شیخ صدوق، محمد بن علی‌، کمال الدین، ص۳۸۴.    .  مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵۲، ص۲۴، ح۱۶.)
به خدا قسم (حضرت قائم (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف)) چنان غیبتی می‌کند که کسی از مهلکه (بی دینی و گمراهی) نجات نمی‌یابد؛ جز آنان‌که خداوند آن‌ها را در عقیده به امامتش ثابت قدم داشته، و موفق نموده است که دعا کنند خداوند زودتر او را ظاهر گرداند.

۴ - حزن‌ اندوه در فراق حضرت
عَنْ سَدِیرٍ الصَّیْرَفِیِّ قَالَ دَخَلْتُ اَنَا وَ الْمُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ وَ اَبُو بَصِیرٍ وَ اَبَانُ بْنُ تَغْلِبَ عَلَی مَوْلَانَا اَبِی عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع فَرَاَیْنَاهُ جَالِساً عَلَی التُّرَابِ وَ عَلَیْهِ مِسْحٌ خَیْبَرِیٌّ مُطَوَّقٌ بِلَا جَیْبٍ مُقَصَّرُ الْکُمَّیْنِ- وَ هُوَ یَبْکِی بُکَاءَ الْوَالِهِ الثَّکْلَی ذَاتَ الْکَبِدِ الْحَرَّی قَدْ نَالَ الْحُزْنُ مِنْ وَجْنَتَیْهِ وَ شَاعَ التَّغَیُّرُ فِی عَارِضَیْهِ وَ اَبْلَی الدُّمُوعُ مَحْجِرَیْهِ وَ هُوَ یَقُولُ سَیِّدِی غَیْبَتُکَ نَفَتْ رُقَادِی وَ ضَیَّقَتْ عَلَیَّ مِهَادِی وَ اَسَرَتْ مِنِّی رَاحَةَ فُؤَادِی سَیِّدِی غَیْبَتُکَ اَوْصَلَتْ مُصَابِی بِفَجَائِعِ الْاَبَدِ وَ فَقْدُ الْوَاحِدِ بَعْدَ الْوَاحِدِ یُفْنِی الْجَمْعَ وَ الْعَدَدَ فَمَا اُحِسُّ بِدَمْعَةٍ تَرْقَی مِنْ عَیْنِی وَ اَنِینٍ یَفْتُرُ مِنْ صَدْرِی عَنْ دَوَارِجِ الرَّزَایَا وَ سَوَالِفِ الْبَلَایَا اِلَّا مُثِّلَ لِعَیْنِی عَنْ عَوَائِرِ اَعْظَمِهَا وَ اَفْظَعِهَا وَ تَرَاقِی اَشَدِّهَا وَ اَنْکَرِهَا وَ نَوَائِبَ مَخْلُوطَةٍ بِغَضَبِکَ وَ نَوَازِلَ مَعْجُونَةٍ بِسَخَطِک.
(  شیخ صدوق، محمد بن علی‌، کمال الدین، ص۳۵۲.    
 مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵۱، ص۲۱۹، ح۹. )   
سدیر صیرفی گفت: من و مفضل بن عمر و ابوبصیر و ابان بن تغلب به حضور امام جعفر صادق (علیه‌السّلام) شرفیاب شدیم. دیدیم حضرت روی زمین نشسته و عبائی بی یقه پوشیده، که آستین‌هایش کوتاه بود، و در آن حال مانند پدر فرزند مرده جگر سوخته گریه می‌کرد و آثار حزن از رخسار مبارکش پیدا بود به‌طوری که رنگش تغییر کرده بود و در حالی که کاسه چشمش پر از اشک بود، می‌فرمود: ‌ای آقای من! غیبت تو خواب را از من ربوده و لباس صبر بر تنم تنگ نموده و آرامش جانم را سلب کرده!.
‌ای آقای من! غیبت تو مصائب مرا به‌اندوه ابدی که یکی بعد از دیگری از ما را می‌رباید، و جمع ما را بهم می‌زند، کشانده است. من با شک چشم و ناله‌های سینه‌ام که از مصائب و بلاهای گذشته دارم نمی‌نگرم؛ جز این‌که در نظرم بزرگتر و بدتر از آنها مجسم می‌گردد.
وقتی امام صادق (علیه‌السّلام) این چنین در فراق حضرت مهدی (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف)، این‌چنین ناله می‌زند و اشک می‌ریزد، تکلیف من و شما روشن است!
۵ - عهد و پیمان
در دعای عهد که از امام صادق (علیه‌السّلام) نقل شده است، این‌گونه می‌خوانیم:
اللَّهُمَّ اِنِّی اُجَدِّدُ لَهُ فِی صَبِیحَةِ یَوْمِی هَذَا وَ مَا عِشْتُ مِنْ اَیَّامِی عَهْداً وَ عَقْداً وَ بَیْعَةً لَهُ فِی عُنُقِی لَا اَحُولُ عَنْهَا وَ لَا اَزُولُ اَبَدا.( مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵۳، ص۹۶.  )  
خداوندا! من بامداد امروز که در آن بسر می‌برم و هر بامدادی تا زنده‌ام عهد و پیمان خود را با امام خویش تجدید می‌کنم، و بیعت او را بگردن می‌گیرم و هیچ‌گاه آن را از نظر دور نمی‌دارم و از یاد نمی‌برم.
۶ - رعایت تقوی و مانع وصول به حضرت
مهمترین وظیفه شیعیان در عصر غیبت این است که تقوای الهی داشته باشند و اتفاقا همین کم‌تقوایی ما شیعیان است که این‌همه سال از فراق آن حضرت رنج می‌بریم.
وَ لَوْ اَنَّ اَشْیَاعَنَا وَفَّقَهُمُ اللَّهُ لِطَاعَتِهِ عَلَی اجْتِمَاعٍ مِنَ الْقُلُوبِ فِی الْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ عَلَیْهِمْ لَمَا تَاَخَّرَ عَنْهُمُ الْیُمْنُ بِلِقَائِنَا وَ لَتَعَجَّلَتْ لَهُمُ السَّعَادَةُ بِمُشَاهَدَتِنَا عَلَی حَقِّ الْمَعْرِفَةِ وَ صِدْقِهَا مِنْهُمْ بِنَا فَمَا یَحْبِسُنَا عَنْهُمْ اِلَّا مَا یَتَّصِلُ بِنَا مِمَّا نَکْرَهُهُ وَ لَا نُؤْثِرُهُ مِنْهُمْ وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ وَ هُوَ حَسْبُنَا وَ نِعْمَ الْوَکِیل.
( .  مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵۳، ص۱۷۷.    و.  طبرسی، احمد بن علی، الاحتجاج، ج۲، ص۳۲۵.)
و چنانچه شیعیان ما (خدا به طاعت خود موفّقشان بدارد) قلباً در وفای به‌عهدشان اجتماع می‌شدند، نه‌تنها سعادت لقای ما از ایشان به‌تاخیر نمی‌افتاد، که سعادت مشاهده ما با شتاب بدیشان می‌رسید و این‌ها همه در پرتو شناخت کامل ما و صداقت محض نسبت بما می‌باشد، بنابراین هیچ‌چیز ما را از ایشان محبوس نمی‌دارد جز اخباری که از ایشان بما می‌رسد و ما را مکروه و ناراحت می‌سازد و از ایشان انتظار نداریم، و تنها از خدا باید یاری خواست و او برای ما کافی و نیکو کارگزار و پشتیبانی است.

________________________________________
منتظر حقیقی ظهور امام زمان باید خصوصیات زیر را داشته باشد:
1-    عمل به واجبات و ترک گناهان 
2-    اصول عقاید خودرا با استدلال یاد بگیرد 
3-    اخلاق زیبای معصومین را مطالعه و عمل کند در منزل و با مردم زمانه
4-    در معاملاتش حلال و حرام را بشناسد و رعایت کند
5-    کلام امام زمان ومعصومین را مطالعه کند و در زندگی پیاده کند
6-    در جهت رسیدن به حکومت عدالت امام زمانی تلاش کند
7-    روحیه مسئولیت پذیری داشته و به شیعیان خالص کمک کند
8-    همواره توکل برخدا و توسل به امامان داشته و برای هرکاری 2 رکعت نماز به امام زمان هدیه کند
9-    کمک به فقرا و ایتام بخصوص سادات فقیر و محرومین داشته باشد
10-    هرروز برای سلامتی امام زمان صدقه و خیرات بدهد 
11-    از هرگونه حسد و تکبر و کینه و بخل و تعصب بیجا و اخلاق زشت پرهیز کند
12-    نمازهایش را اول وقت بخواند 
13-    برمحمد و آل محمد همواره صلوات بفرستد
14-    بر دشمنان حقیقی و غاصبین خلافت لعنت کند
15-    هرروز تلاوت قرآن بخصوص یاسین و ملک و نبا و 4 قل و آیت الکرسی برای سلامتی امام زمان انجام دهد
16-    رفتن به زیارت اولیای خدا و عتبات هدیه به امام زمان مستمر داشته باشد
17-    خدمت به والدین و اگر رحلت کرده اند زیارت قبرشان و قران هدیه کردن انجام شود
18-    دعای ندبه و عهد و آل یاسین ودعای فرج امام زمان بخواند
19-    نماز امام زمان شب جمعه که 100 ایاک نعبد و ایاک نستعین دارد بجا آورد 
20-    برپایی مجالس عزا یا جشن میلاد برای امامان در منزل و یا شرکت مادی و کمک برای مجالس دیگر داشته باشد
21-    مجلس یادبود مصائب امام حسین و امامان هر هفته در منزل برقرار باشد
22-    دعای صنمی قریش ولعن دشمنان اصلی امامان را تکرار کند
23-    پرداخت خمس و زکات و انفاقات و صدقات و رد مظالم همواره داشته باشد
24-    پیروی از مراجع تقلید متقی و اهل تقیه که منافع شیعیان و آبروی آنان را حفظ کند 
25-    از هرگونه ظلم به انسانها و تعدی به اموال و ناموس مردم پرهیز کند
26-    با اهل خانواده و همسایگان با بهترین اخلاق مهدی پسند رفتار کند
27-    از فتنه های آخر الزمان که توسط عوامل داخلی یا خارجی و حکام و شیاطین جن و انس ایجاد میشود پرهیز کند
28-    در بازیهای حزبی و سیاسی چپ و راست و مشکوک شرکت نکند
29-    از مافیاهای گوناگون و دزدان بیت المال و نفوذی ها و رانت خوارها ی سودجو و جاه طلبان و متکبران فرار کند
30-    از تمام کسان و قوایی که مردم را به استضعاف و زیر خط فقر میکشند بیزاری جوید
31-    راضی بودن به رضای حق البته تلاش و دعای زیاد برای امام زمان و خواسته های برحق خود و شیعیان 
32-    امید کامل به وجود و نظارت امام زمان بر اعمالمان و امید به زندگی و آینده درخشان
33-    حزن و اندوه در فراق حضرت مهدی علیه السلام 
34-    دوستانی را تحقیق و انتخاب کند که با خلوص نیت بدون وابستگی به خطوط سیاسی فقط برای جلب رضایت امام زمان حرکت میکنند
35-    یاری خواستن از امام زمان علیه السلام هرزمان و در هر مشکل 
36-    قضای حاجات مومنین در حد توانایی خود
37-    شکر نعمت ولایت امام عصر و معصومین
38-    صله رحم با ارحام امام زمان یعنی مراقد امامان و نیز با اقوام خود و یاری آنان 
39-    تعاون در امور خیر مورد رضای امام عصر
40-    استغفار و توبه هرروز 
41-    تعظیم شعائر دینی با مال و مجالس و...
42-    دعای رضیت بالله پس از هر نماز 
43-    زیارت عاشورا صبح و 100 لعن و 100 سلام و دعای علقمه
44-    دعای غریق : یا الله یا رحمان یارحیم یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک
45-    نماز استغاثه به امام زمان و نمازهای امامان 
46-    قرائت قرآن هدیه به حضرت
47-    نماز شب و دعا برای سلامتی و ظهور حضرت
48-    تهذیب نفس از رذائل اخلاقی 
49-    احترام به سادات 
50-    خشنود کردن مومنین  و...

 انتهای پیام | https://www.shia-news.com/