امیرالمؤمنین (علیه السلام)
المروءة القناعة و التّجمّل.
مروّت و مردى قناعت كردن و زينت دادن خود است به آن، يا زينت دادن در ميانه مردم به آن چه ميسّر باشد و مناسب زىّ او باشد يعنى با وجود قناعت رعايت اين معنى بقدر مقدور بكند تا اين كه در نظرها خفيف و ذليل نباشد، اين وقتى است كه مراد به «تجمّل» زينت خود به فضائل و كمالات باشد و بنا بر اين بودن آن از مروّت ظاهر است، و دور نيست كه بحاء بىنقطه باشد يعنى «تحمّل» چنانكه در بعضى نسخههاست، و مراد تحمّل بی ادبي ها و درشتي هاى مردم يا مئونات و اخراجات و ديون ايشان باشد و بودن اين نيز از مروّت ظاهر است.
غرر الحکم 363
