امام علی (علیه السلام):
الجزع من أعوان الزّمان.
جزع كردن و صبر نكردن در بلاها و مصائب از يارى كننده هاى روزگار است چون روزگار هميشه در پى اذيّت و آزار آدمى است و جزع در بلا و مصيبت سبب نزول بلا و مصيبت ديگر شود چنانكه در فقره سابق مذكور شد و اين عين مطلوب و مقصود روزگار است پس جزع گوئى امريست كه سعى در حصول مطلب روزگار ميكند و از يارى كنندههاى آن است و بر تقديرى كه سبب نزول مصيبتى ديگر نشود اين خود ظاهر است كه سبب شماتت روزگار گردد و اين مطلوب روزگار است و باين مسرور و شادمان گردد، پس همين كافى است در بودن جزع از يارى كنندههاى روزگار، و پوشيده نيست كه نسبت امثال اين امور بروزگار مجازست پس مجازا روزگار را وصف كنند به آن چه وصف اهل آن است، يا از روزگار اهل روزگار اراده شود.
غرر الحکم 255