امام صادق سلام الله علیه به فضیل فرمود:
قَالَ لِفُضَیْلٍ : «تَجْلِسُونَ وَ تُحَدِّثُونَ؟» قَالَ: نَعَمْ، جُعِلْتُ فِدَاک. قَالَ: «إِنَّ تِلْک اَلْمَجَالِسَ أُحِبُّهَا، فَأَحْیُوا أَمْرَنَا، فَرَحِمَ اَللَّهُ مَنْ أَحْیَا أَمْرَنَا. یَا فُضَیْلُ ، مَنْ ذَکَرَنَا - أَوْ ذُکِرْنَا عِنْدَهُ - فَخَرَجَ مِنْ عَیْنِهِ مِثْلُ جَنَاحِ اَلذُّبَابِ، غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ وَ لَوْ کَانَتْ أَکْثَرَ مِنْ زَبَدِ اَلْبَحْرِ» .
آیا با یکدیگر می نشینید و گفت و گوی[علمی] می کنید؟
فضیل گفت: آری، فدایت شوم.
آن حضرت فرمود: به راستی من این گونه مجالس را دوست دارم. امر[فرهنگ و معارف] ما را زنده کنید. خدا رحمت کند کسی را که امر ما را زنده کند.
ای فضیل! اگر کسی ما را یاد کند یا نزد او یاد شویم و از چشمانش به اندازه بال مگسی اشک جاری شود، خدا گناهان او را می بخشد، گرچه از کف دریا افزون تر باشد.
قرب الإسناد، ص ١٨