امیرالمؤمنین (علیه السلام)
العجب أضر قرين.
خود بينى زيان رساننده‌تر امريست كه با اين كس همراه باشد زيرا كه بدترين خصال است چنانكه روايت شده از حضرت امام بحق ناطق امام جعفر صادق صلوات الله عليه كه فرموده كه: خدا دانسته كه گناه بهتر است از براى مؤمن از عجب و اگر نمى‌بود اين مبتلى نمى‌شد هيچ مؤمنى بگناهى هرگز، و روايت شده نيز از آن حضرت صلوات الله و سلامه عليه كه: فرموده: هر كه داخل او شود عجب هلاك شود، و روايت شده نيز از آن حضرت صلوات الله و سلامه عليه كه فرموده كه: حضرت موسى 7 فرمود بشيطان كه: خبر ده مرا بآن گناهى كه هرگاه بكند آنرا پسر آدم مسلط و غالب مى‌شوى تو بر او، گفت: هرگاه بعجب آورد او را نفس او و بسيار شمارد عمل خود را و كم نمايد در چشم او گناه او.
و باز در اين حديث فرموده كه: خداى عز و جل بحضرت داود 7 فرمود كه: اى داود بشارت ده گنهكاران را و بترسان صديقان را، حضرت داود پرسيد كه: چگونه بشارت دهم گنهكاران را و بترسانم صديقان را يعنى جمعى را كه ملازم صدق و راستى و درستى باشند؟- فرمود كه: اى داود بشارت ده گنهكاران را باين كه من قبول ميكنم توبه را و در مى‌گذرم از گناه، و بترسان صديقان را تا اين كه عجب نياورند بسبب اعمال خود، پس بدرستى كه نيست هيچ بنده كه بر پاى دارم من او را از براى حساب مگر اين كه هلاك شود، يعنى هر بنده را كه من با او از روى حساب و موافق اعمال او جزا دهم و لطف و تفضل نكنم هلاك شود و مستحق هلاكت باشد، پس عمل هيچ كس شايسته آن نيست كه بآن عجب آورد، و هر كس بايد عمل خود را چيزى نداند و اميد بلطف و تفضل من داشته باشد.
و روايت شده نيز از آن حضرت 7 كه فرمود: آمد عالمى به پيش عابدى و پرسيد كه: چگونه است نماز تو؟- عابد گفت كه: مثل من كسى را مى‌پرسند از نماز او؟! و حال آنكه من عبادت خدا ميكنم از ابتداى فلان و فلان مدت، باز عالم پرسيد كه: چگونه است گريه تو؟- عابد گفت كه: گريه ميكنم تا روان مى‌شود اشكهاى من، پس گفت باو عالم كه: بدرستى كه خنده تو و حال آنكه تو ترسناك باشى افضل است از گريه تو و حال آنكه تو مدل باشى بدرستى كه مدل بالا نمى‌رود از عمل او چيزى. و «مدل» كسى است كه ناز كند و بحسن و جمال خود يا اعمال و افعال خود بنازد و گاهى مستعمل مى‌شود در هر كه منبسط باشد و ترسى نداشته باشد.
و روايت شده نيز از آن حضرت يا از حضرت امام محمد باقر صلوات الله و سلامه عليهما كه فرموده: دو مرد داخل مسجد شدند يكى عابد و ديگرى فاسق، پس بيرون آمدند از مسجد، فاسق صديق بود و عابد فاسق، و اين بسبب اين بود كه عابد داخل مسجد شد در حالى كه ناز كننده بود بعبادت خود و ناز ميكرد بآن و انديشه آن داشت، و انديشه فاسق در پشيمانى بر فسق خود بود و طلب آمرزش ميكرد از خداى عز و جل از آنچه كرده بود از گناهان، و احاديث ديگر نيز در اين باب بسيار است
غررالحکم 600