سایر زبان ها

شهروند خبرنگار

صفحه نخست

سرویس خانواده شیعه

سرویس شیعه شناسی

دیده بان شیعیان

سرویس عکس

سرویس فیلم

صوت

سردبیر

صفحات داخلی

5 ماجرای باور نکردنی از غسالخانه / مرده ای که بوی گلاب می‌داد

دهان پر از "کرم" پیرزن، مرده ای که بوی گلاب می داد، جنازه‌ای که سر و صدا می کرد، مرده توی خواب روی سنگ غسالخانه و وقتی که شهدا دخترم را شفا دادند پنج خاطره باورنکردنی از غسالهای بهشت زهرای (س) تهران است.
کد خبر: ۴۴۲۷۸
۱۴:۴۶ - ۲۹ مهر ۱۳۹۱
SHIA-NEWS.COM شیعه نیوز :

به گزارش «شیعه نیوز» به نقل از مهر، بهشت زهرا (س) نام بزرگ‌ترین گورستان در استان تهران است. فعالیت این گورستان رسماً در سال ۱۳۴۹ خورشیدی آغاز شد و نخستین درگذشته به نام محمدتقی خیال در تاریخ 3 مرداد ماه 49 در قطعه ۱ ردیف ۱، شماره ۱ به خاک سپرده شد.
گورستان بزرگ پایتخت که 40 سال از عمرش می گذرد روزانه 130 میت را در خود جای می دهد. در این میان قبرکن ها، غسال ها، مداح ها، نیروهای خدماتی و حتی نگهبانان سرباز هم با هر یک فراخور مسئولیت خود با اموات سرو کار دارند ولی غسالها بیشتر از همه سرو کارشان با میت ها است و شاید نشستن پای خاطرات آنها خالی از لطف نباشد. البته باید بالای این گزارش و خاطرات نوشت +15 !
  
دهان پر از "کرم" پیرزن

یکی از غسال ها به نام موسوی می گوید: مدت های زیادی در بخش غسالخانه مسئول تحویل جنازه بودم. اینجا بعضی ها مسئول کشیک شب هستند تا جنازه هایی را که شب توی منزل فوت می کنند و جوازشون توسط دکتر صادر شده و شبانه به بهشت زهرا (س) حمل میشود را تحویل بگیرند.

یک شب یک خانم سالمندی را آوردند که تحویل گرفتیم، فردا صبح که می خواستیم برای شستشو بفرستیم خانم های غسال گفتند که از گوشه دهان این بنده خدا کرم های ریز زنده در حرکت بود، خیلی چندش‌آور بود، از روی کنجکاوی ماجرا را برای یکی از بستگانش که کمی آرام تر بود و آدم با تجربه و دنیا دیده ای به نظر می رسید، تعریف کردم و اون بنده خدا بعد از چند بار استغفار گفت: این خانم مرحومه از بستگان ماست و یک ایراد بزرگ داشت که آدم بسیار بد دهنی بود و دائم به این و آن حرف رکیک و ناسزا می گفت و هیچ کس از زخم زبان اون در امان نبود و حتما دلیلش همین می تواند باشد. از تعجب هاج و واج مانده بودم. آرام از پیرمرد عذرخواهی کردم و به داخل برگشتم.

مرده ای که بوی گلاب می داد

یک بار پیرمردی را آوردند که اصلا به مرده شبیه نبود، چهره روشن و بسیار تمیز و معطری داشت. وقتی پتو را کنار زدم بوی گلاب می داد.

آنقدر تمیز و معطر بود که من از مسئول غسالخانه تقاضا کردم خودم شخصا این پیرمرد را بشورم و غسل بدهم، همه بوی گلاب را موقع شستشو و وقتی که آب روی تن این پیرمرد می ریختم حس می کردند. وقتی که کار غسل و کفن تمام شد بی اختیار در نماز و تشییع این پیرمرد شرکت کردم، بیرون برای تشییع و خاکسپاری اش صحرای محشری به پا بود. از بین ناله های فرزندانش شنیدم که گویا این پیرمرد هر روزش را با قرائت زیارت عاشورا شروع می کرد. از بستگانش دقیق‌تر پرسیدم، گویی این پیرمرد به این موضوع شهره بود، آدمی که هر روزش با زیارت عاشورا شروع می شد...

جنازه‌ای که سر و صدا می کرد

عبدالحسین رضایی یکی از نیروهای بهشت زهرا می گوید: سال ها راننده آمبولانس بودم. یک روز رفته بودم سطح شهر که جنازه ای را به بهشت زهرا(س) منتقل کنم. خیلی برای تشییع معطلم کردند و ما را این طرف و آن طرف بردند. چندین بار جنازه را از توی ماشین درآوردند و تشییع کردند و دوباره گذاشتن توی ماشین. نزدیک ظهر بود که رضایت دادند جنازه را به بهشت زهرا(س) منتقل کنیم.

در مسیر اتوبان صالح آباد داشتم رانندگی می کردم. حواسم به جلو بود که یکباره شنیدم از کابین عقب با مشت محکم می کوبند به شیشه پشت سرم. خودم نفهمیدم چطور و با ترس و عدم تعادل توقف کردم. وقتی ماشین ایستاد شنیدم یکی فریاد می زنه باز کن! باز کن! اول تصمیم گرفتم فرار کنم ولی بعد از چند ثانیه خودم را جمع و جور کردم و دستگیره را برداشتم و با وحشت آرام آرام رفتم به سمت کابین عقب و با فاصله و ترس زیاد درب عقب ماشین را باز کردم.

دیدم جنازه سر جای خودش آرام و راحت خوابیده. یکباره جوانی لاغر اندام که از ترس رنگش پریده بود چالاک پرید پائین! پابه فرار گذاشت. به سمت بیابان فقط می دوید، انگار در مسابقه دو سرعت شرکت کرده بود. کمی که رفت ایستاد! برگشت به پشت سرش نگاه کرد. با اینکه خیلی دور شده بود، آهسته و با شرمندگی برگشت. در حالی که به شدت عصبانی بودم ولی خنده ام هم گرفته بود. گفتم: آخه تو این عقب چیکار می کردی؟ نگفتی من سکته می کنم؟ مگه نمی دونی سوار شدن عقب ماشین حمل جنازه ممنوعه؟ می خوای منو از نون خوردن بندازی؟ خلاصه اینکه گویا این جوان توی یکی از آن دفعه ها که جنازه را برای تشییع پیاده کرده بودن یواشکی پریده بود بالا و من متوجه نشده بودم. برای اینکه تنبیه بشه گفت: حالا تا بهشت زهرا(س) پیاده بیا تا حالت جا بیاد...!

مرده توی خواب روی سنگ غسالخانه

مریم آثاری نسب در بیان خاطراتش می گوید: ساعت کاری تموم شد، مثل همیشه آماده رفتن به منزل شدیم و باز مثل روزهای دیگر توی راه بازگشت به جسدهایی که در آن روز دیده بودم فکر می کردم. اون شب چون خیلی خسته بودم زود به خواب رفتم و خواب عجیبی دیدم. خانمی را که برای شستشو به غسالخانه آورده بودند، زنده بود و دست و پایش را با زنجیر بسته بودند و روی سنگ گذاشتنش و شروع به شستن کردند، فقط انگار جای سیلی و ضربه روی صورتش بود، در خواب خیلی منقلب شدم.

گریه کردم و برایم خیلی عجیب بود. صبح در حالی که درگیر تعبیر این خواب در ذهنم بودم به بهشت زهرا(س) آمدم و برای کار روزانه آماده شدم. در ابتدا قبل از شروع کار برای همکارانم ماجرای خوابم را تعریف کردم. حتی اینکه آن خانم چه لباسی پوشیده بود و یا روی کدام سنگ او را می شستند.

آن روز تا غروب جنازه ها را شستیم و همه چیز عادی بود. زمان استراحت شد و رفتیم برای آماده شدن و رفتن. در حال پوشیدن لباسهامون بودیم که عده ای از همکارانم رو صدا زدن که جنازه ای برای شستن آورده اند. چند لحظه ای از رفتن آنها نگذاشته بود که دیدم با تعجب و سراسیمه آمدند که آثاری، آثاری بیا همون رو که می گفتی آوردند! خشکم زد. با صدای لرزان گفتم: چه می گویید؟ چی شده؟ من، من گفتم؟ آهسته آهسته با ترس عجیب رفتم داخل غسالخانه! باور کردنی نبود، نه تنها من بلکه آن روز 14 یا 15 نفر بودیم. همه این صحنه را دیدند. روی پاهام نمی توانستم بایستم. خانمی سیلی خورده! چه می بینم! چند لحظه بعد به خودم آمدم. رفتم از اقوامش ماجرا رو بپرسم، یکی از بستگانش گفت: چند سال پیش بر اثر فشارهای روحی زیاد این بنده خدا مجنون میشه و در حالت شدید روحی قرار می گیرد.. آن را با زنجیر به تخت تیمارستان می بستند. این اواخر هم حال بدی داشت، تا اینکه خودش رو از پشت بام تیمارستان به پایین می اندازد و فوت می کند...

ماجرای خیلی عجیب بود. ارتباط این بنده خدا با خواب من! گیج بودم. خودم آن را شستم و بدنش رو با برگهای قرآن پوشاندم و به نوعی تطهیرش کردم و خدا رو قسم دادم به قرآنش، که ببخشدش و بیامرزدش.

وقتی که شهدا دخترم را شفا دادند

یادآوری این موضوع هم من را آزار میدهد. سال 87 بود. 18 سال داشت و با سرطان دست و پنجه نرم می‌کرد. دخترم رو میگویم. خدای من! چه لحظات سنگینی بود. نمی توانستم این غصه بزرگ رو تحمل کنم. عزیزترین هدیه خداوند به من و همسرم‌، جلوی دیدگانمان داشت آب می‌شد. حتی تصورش غمگین کننده است. تمام راه‌ها را رفته بودیم. در نهایت نظر پزشک‌ها این بود که برای مداوا باید به خارج از کشور اعزام بشود. کشور آلمان رو باز به توصیه پزشک انتخاب کردیم و رایزنی‌های اولیه هم انجام شد.

 این روزها تقریباً همه همکارانم در سازمان بهشت زهرا(س) به خصوص آنهایی که با من تو یک اتاق و یک ساختمان کار می‌کردند مشکل من و خانوادم رو می‌دانستند، هرکسی به هر نحوی که می‌شد همدردی و همراهی می کرد و سعی داشت به من روحیه بدهد. یک روز خیلی اتفاقی آقای صادقی‌فر مسئول بخش اجرایی سازمان را دیدم. آن روز اتفاقاً از روزهای قبل خیلی حالم بدتر بود. صادقی فر حالت اضطراب و نگرانی رو در من دید کمی من را آرام کرد و روحیه داد. با آقای صادقی فر خداحافظی کردم و گفتم: من را دعا کنید. رفتم به اتاق کارم و روی صندلی پشت میزم نشستم. ساعت انگار گذر زمان رو فقط به من نشان می داد! تلفن زنگ زد، دو ساعتی از آمدنم به اتاق می‌گذشت و من متوجه نبودم بی اختیار گوشی رو بر داشتم. آقای صادقی فر بود. گفت: بعد از اینکه شما رو آشفته حال دیدم خیلی فکر کردم. یک پیشنهاد دارم. بیا همین الان بر و قطعه 24 سر مزا ر شهید "جهان آرا" و از خداوند به واسطه ایشان حاجتت رو بخواه، تقاضا کن که واسطه بشود و شفای دخترت رو از خداوند بگیرد. من فقط گوش می‌کردم باورش سخته ولی گوشی رو گذاشتم و بلند شدم. این بار انگار می‌دانستم چه می‌کنم و چه می‌خواهم. خانم سیادتی یکی از همکارام رو همراه کردم  و رفتیم قطعه 24 گلزار مقدس شهدا و قبر شهید محمد جهان آ را.
وای که بر من چه گذشت، آن‌لحظات و دقیقه‌ها. آنچه در دل داشتم خالی کردم و گفتم و گفتم! بی حال و بی اختیار برخاستیم و برگشتیم‌! نمی‌دانم چند ساعت با جهان آرا صحبت کردم و چه می‌خواستم فقط یادم هست که دیگر نمی‌توانستم با کسی صحبت کنم و چیزی بگویم. غروب شد و من به خانه رفتم. فقط چند روز گذشته بود که خدا دخترم رو شفا داد. خدایا شکرت، نمی‌خواهم در پایان چیزی بگویم،  کسی که این خاطره رو می‌خواند خودش قضاوت می‌کند. خدایا شکرت!
 
------------------
گزارش از سید هادی کسایی زاده

ارسال نظرات
نظرات حاوی عبارات توهین آمیز منتشر نخواهد شد
نام:
ایمیل:
* نظر:
غیر قابل انتشار: ۷
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۲۵
نظرات بینندگان
بهناز
۲۱:۲۹ - ۱۳۹۹/۰۶/۲۹
کاش منم خدا قسمت کنه برم سر مزار این شهید عزیز؛خیلی دوس دارم برم. ...روحش شاد اینا عزیز های خدا هستن
ناشناس
۱۴:۵۵ - ۱۳۹۸/۰۱/۰۳
هرکس حاجتی داره نیت کنه واسه شهید پلارک .الحق والانصاف حاجت روامیشه .
ناشناس
۰۱:۱۷ - ۱۳۹۷/۱۲/۲۳
خوش به سعادتشون الله اکبر
ناشناس
۰۱:۲۱ - ۱۳۹۷/۱۲/۱۰
سلام همسايمون گفت راسته حتی مامورگذاشتندکه ببینند چطور قبر شهيدمعطر کسی هم نیومده گلاب هم نياورده اما خودقبرمعطرميشه و گلاب میده
عبدالله
۱۲:۲۵ - ۱۳۹۷/۰۹/۲۸
سلام
منم رفتم سرقبرشون.عالیه
خداکنه ماهم فدایی امام زمانمان ((ارواحنافداه))باشیم
مهدی
۱۶:۵۸ - ۱۳۹۷/۰۴/۳۱
من هم رفتم اره راسته بوی گلاب اون مزار با او سنگ عجیب و نم دارش وای خدا..
سمیه یزدی
۱۴:۵۳ - ۱۳۹۷/۰۴/۲۴
تبارک الله احسن الخلقین
علی اکبراحیایی
۲۳:۵۶ - ۱۳۹۷/۰۴/۱۲
من هم سر مزار شهید پلارک رفتم ودیدم این ماجرارا.ما نیز ارزوی شهادت داریم ولی در سپاه امام زمان(عج)انشاالاه خدا ارزویمان را براورده کند.چیزی از این دنیا نمی خواهیم
ناشناس
۲۱:۴۸ - ۱۳۹۷/۰۲/۲۷
من هم این قضیه رو شنیدم وقتی سرچ کردم و نظر آیت‌الله بهجت رو خوندم در باره ایشون به خیلی از روایت های دیگه هم شک کردم و تاسف خوردم به سادگی این مردم که بدون تحقیق کافی مطلبی را باور و اشاعه میدهند . خداوند وقتی آنها را محاکمه میکنند میگویند ما پیرو میهمانمان بوده ایم و جواب خواهند شنید :مگر ما به شما عقل و شعور ندادیم چرا تفکر و اندیشه نکردید
ناشناس
۰۲:۴۶ - ۱۳۹۶/۱۲/۲۴
من این موضوع باورم نمیشد تا امروز به مزار این شهید رفتم..کل امرکز بعداز دیدن مزار مزطوب به گلاب این بزرگوار فقط بغض گلوم رو فشار میده..خدایا از گناه بندگانت بگذر
ناشناس
۰۹:۰۵ - ۱۳۹۶/۰۹/۱۵
خدا خیلی دوسش داشت هر کسی این شانس نداره
ناشناس
۰۷:۱۲ - ۱۳۹۶/۰۸/۱۱
وای خدای من خوش به سعادتش
مسعود امامی
۱۸:۴۵ - ۱۳۹۶/۰۳/۱۵
منم قضیه شهید پلارک رو شنیده بودم ولی واقعیت باور نمی کردم ی روز تصمیم گرفتم ک ب بهشت زهرا برم ک خودم ببینم رفتم دیدم و حسش کردم وکلی هم گریه کردم ب خاطر شکی ک کردم. چ بوی خوشی داشت
علی چگینی
۰۰:۰۷ - ۱۳۹۶/۰۲/۲۸
هیچی بعید نیست شهادت لیاقت میخواد شهادت شجاعت میخواد شهادت جسارت میخواد هرکسی شهید نمیشه امنیت ارامشی که ما داریم به خاطر این شهداست خدایا شهدای ما را با شهدای دشت کربلا محشو بفرما جهت شادی روح شهدا صلواتی ختم بفرماید
منصوره
۱۲:۴۹ - ۱۳۹۵/۱۱/۲۸
الله اکبر
محبوبه
۱۳:۳۷ - ۱۳۹۵/۰۱/۰۵
شهدا خیلی پاکن هر کی ک باهاش در دل کنه حرف بزنه آروم میشه خودم هر وقت هرچی ک از خدا خواستم شهدا رو واسطه قرار دادم...انشالله هممون و شفاعت کنن
سیدسعید موسوی
۱۹:۲۷ - ۱۳۹۴/۱۲/۱۸
این یک معجزه خداست که باید آن را نزدیک دید وامان خود را بیشتر کرد
سید عباس
۰۸:۲۷ - ۱۳۹۴/۰۹/۲۵
من ساکن یکی از شهر های خراسان جنوبی هستم کمی باورش برایم سخت بود که شهیدی بنام سید احمد پلارک در قطعه 26 بهشت زهرا ی تهران است که بوی گلاب می دهد به قصد زیارت مرقد این شهید عازم سفر به تهران شدم و از نزدیک دیدم و عطر خوشش را بوئیدم سبحان الله خدا را شکر کردم و فاتحه ای نثار شهیدان کردم روحشان شاد و یادشان گرامی
مجتبی ذکی هرندی
۱۹:۵۸ - ۱۳۹۴/۰۹/۰۴
نظر کرده ام برم سر خاک این شهید معطر
ناشناس
۰۹:۴۳ - ۱۳۹۴/۰۵/۰۴
فسبحان الذی بیده ملکوت کل شی و الیه ترجعون
حسین
۰۱:۴۳ - ۱۳۹۴/۰۱/۱۴
باوردارم قدرت خداست
حسین
۰۱:۴۱ - ۱۳۹۴/۰۱/۱۴
باوردارم
ناشناس
۰۸:۰۷ - ۱۳۹۱/۰۷/۳۰
خداوندا مؤمنین ومؤمنات رحمت فرما
ناشناس
۱۹:۲۹ - ۱۳۹۱/۰۷/۲۹
باوركردني است
عرب
۱۹:۲۵ - ۱۳۹۱/۰۷/۲۹
درقطعه 26 بهشت زهرا ارامگاه شهیدی قرار دارد که در زمان جنگ مسئول سرویسهای بهداشتی در پشت جبهه بودوهمیشه بوی بدی داشت هنگام اصابت خمپاره به مقر این شهید بزرگوار وقتی که امداد گران برای پیدا کردن پیکر مجروحین به ان محل میروند متوجه بوی بسیار خوش عجیبی میشوندوبلا فاصله با برداشتن اوارها پیکر خوش بوی این شهید را خارج میکنند هم اکنون مزار این شهید بزرگوار درقطعه 26 بهشت زهرا غرق در عطری بهشتی است به طوری که بوی ان تا چند متری میرسد جالبتر اینکه قبر این شهید همیشه مرطوب در گلاب است به طوری که تا یک طرف قبر را دستمال میکشی گلاب از طرف دیگر سر ریز میشود این شهید بزرگوار معروف به شهید عطری در قطعه 26 بهشت زهرای تهران قرار دارد